Suzanne Collins' Catching Fire (2009), de tweede Hunger Games-roman, volgt een klassieke vijf-actstructuur die escaлеert van persoonlijk overleven tot revolutionaire katalysator.
Katniss en Peeta keren als winnaars terug naar District 12, maar de Victory Tour onthult scheuren in de controle van het Capitol – onrust in districten, persoonlijke dreigementen van President Snow, en Katniss' PTSS.
Katniss realiseert zich dat de arena een klok is, gebruikt bliksem om het krachveld te vernietigen, en wordt gered door een zweefvoertuig – onthullend het plan van de opstand. Peeta gevangengenomen door het Capitol; Katniss in District 13.
Rebellen vallen het Capitol aan; Snow valt. Epiloog: Katniss en Peeta bouwen op in District 12, trouwen, krijgen kinderen; Panem transformeert met meer vrijheden – maar trauma blijft.
Deze structuur spiegelt de boog van de serie: persoonlijk → politiek, overleven → offer, spelen → oorlog.