Troubadours waren dichter-muzikanten die floreerden in zuidelijk Frankrijk en noordelijk Italië van de 11e tot de 13e eeuw. Meestal van edele geboorte, componeerden en voerden ze liedjes uit in het Occitaans (ook Provençaals genoemd), wat de traditie van minnedienst pionierde – een ridderschappelijk ideaal dat toewijding aan een edele dame vierde. Hun teksten verkenden de vreugden en smarten van onbeantwoorde liefde, ingesteld op uitgewerkte melodieën met gesofisticeerde poëtische structuren.
Troubadours begeleidden zichzelf vaak op een luit (soms een troubadour luit genoemd) en voerden uit aan hoven en aristocratische bijeenkomsten. Bekende figuren zijn Bernart de Ventadorn, Jaufré Rudel, en Marcabru. Hun werk beïnvloedde de trouvères van noordelijk Frankrijk, middeleeuwse literatuur, en het duurzame concept van amour courtois diepgaand.