Onder het Globe's voorste toneel lag een ruimte die volksmond "hel" noemde — een praktische noodzaak vermomd door theatrale metafoor. Toegankelijk via een luik in de toneelvloer, diende deze kelderruimte meerdere functies:
Het luikmechanisme werkte via touwen en katrollen, bediend toneelmeesters in de "hel" zelf. Deze verticale dimensie — hemel (het baldakijn erboven), aarde (het toneel), hel (onderen) — spiegelde de kosmologische verbeelding van de bovenin opgevoerde stukken.