Sharon Tate's carrière spande nauwelijks zeven jaar, toch liet ze een onuitwisbare sporen op 1960s-cinema. Voor haar leven brutaal geëindigd werd in 1969, evolueerde ze van een belowende nieuwkomer tot een veelzijdige actrice even thuis in komedie, horror en drama.
Tate's schermdebuut kwam in Barabbas (1961), gevolgd door een memorabele optreden in The Americanization of Emily (1964) naast James Garner en Julie Andrews. The Sandpiper (1965) paarde haar met Elizabeth Taylor en Richard Burton – een opmerkelijke gezelschap voor een opkomende ster.
1966 bracht Eye of the Devil, een atmospherische horrorfilm die haar bereidheid toonde donkerder materiaal aan te pakken. Het volgende jaar was buitengewoon productief: Don't Make Waves (komedie met Tony Curtis), Valley of the Dolls (de blockbuster die haar een huishoudelijke naam maakte), en The Fearless Vampire Killers (Roman Polanski's horrorkomedie, geregisseerd door haar toekomstige man).
1968 zag haar in Rosemary's Baby – hoewel bekend, was ze niet de hoofdrol. Polanski castte haar in een kleinere rol, gelovend dat publiek haar te sympathiek zou vinden voor de protagonist. Ze speelde ook in The Wrecking Crew, een Matt Helm-spoof.
12+1 (1969), een komedie met Orson Welles en Vittorio Gassman, werd postuum uitgebracht.
Tate's TV-werk onthult haar comfort met het medium's top-shows:
Terwijl geschiedenis Tate vaak definieert door haar dood, onthult haar filmografie een actrice in haar kracht – overgaand van decoratieve rollen tot substantiële prestaties. Valley of the Dolls bewijsde haar box-office trek; The Fearless Vampire Killers toonde komische timing; Eye of the Devil hinteerde aan dramatische diepte die ze nooit volledig kon verkennen. Haar korte carrière blijft een emotionele "wat als" in Hollywood-geschiedenis.