Tijdens de belegering van Sarajevo (1993–94) regisseerde Susan Sontag Waiting for Godot in een kaarsverlichte theaterzaal. Voor de acteurs en het publiek — levend onder snijpervuur, granatenregen en honger — was Becketts stuk geen absurdisme; het was documentair.
De eindeloze, zinloze wacht van de twee landlopers spiegelde het dagelijks leven van de burgers: aanstaan voor water, granaten ontwijken, wachten op VN-convooien, wachten op het einde van de oorlog. "Er gebeurt niets, niemand komt, niemand gaat, het is vreselijk" was hun dagelijkse log. Toch bood de hartnackige volharding van Vladimir en Estragon — ze gaan door — een radicaal model van veerkracht. Het spelen van het stuk was een daad van verzet: Wij zijn nog hier. Wij spreken nog. Wij wachten nog, samen. Het transformeerde wanhoop in een gedeeld, trotse ritueel van overleven.