Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Toneelproducties

Waarom Waiting for Godot in belegerd Sarajevo betekenis kreeg

Tijdens de belegering van Sarajevo (1993–94) regisseerde Susan Sontag Waiting for Godot in een kaarsverlichte theaterzaal. Voor de acteurs en het publiek — levend onder snijpervuur, granatenregen en honger — was Becketts stuk geen absurdisme; het was documentair.

De eindeloze, zinloze wacht van de twee landlopers spiegelde het dagelijks leven van de burgers: aanstaan voor water, granaten ontwijken, wachten op VN-convooien, wachten op het einde van de oorlog. "Er gebeurt niets, niemand komt, niemand gaat, het is vreselijk" was hun dagelijkse log. Toch bood de hartnackige volharding van Vladimir en Estragon — ze gaan door — een radicaal model van veerkracht. Het spelen van het stuk was een daad van verzet: Wij zijn nog hier. Wij spreken nog. Wij wachten nog, samen. Het transformeerde wanhoop in een gedeeld, trotse ritueel van overleven.

Toneelproducties

Related Categories