Het Globe Theatre (1599) gebruikte een voortrekkend toneel met vier verschillende speelzones, wat Shakespeares snelle toneelwisselingen, supernatuurlijke effecten en intieme publiekverbinding mogelijk maakte.
Hoofdspelgebied dat in de yard uitsteekt. Omringd aan drie kanten door grondlings. Waar de meeste dialogen, monologen en actie plaatsvonden. Geen gordijn – scènes vloeiden continu.
Ingesprongen gebied achterin, gemaskerd door gordijnen. Gebruikt voor "ontdekte" scènes (slaapkamers, grotten, graven) – bijv. Julias graf, Ferdinand/Miranda schaakspel. Kon opengetrokken/gesloten worden voor dramatisch effect.
Galerij boven het binnen-toneel. Diende als: stadsmuur (Romeo en Julia balkon), kasteलबastions (Hamlet), hemel/lucht (goden dalend via valkuil), muzikantengalerij. Ondersteund door pilaren geschilderd als marmer.
Drieverdiepingsstructuur achter het toneel: kleedkamers (tiring = aankleden), rekwarehuis, kostuummagazijn, machinerie voor valkuilen/vliesysteem. Deuren links/rechts voor entrees/exits. Geen speelruimte maar essentiële infrastructuur.
Deze flexibele architectuur was ontworpen voor de stukken die ervoor geschreven waren.