In Edith Wharton's seminale 1911 novelle Ethan Frome wordt de naamloze verteller — een ingenieur die Starkfield, Massachusetts bezoekt voor zaken — bekend met de titelkarakter door een gelukkige convergentie van omstandigheden.
Gestrand in een zware Nieuw-Engelse sneeuwstorm, zoekt de verteller schuilplaats en wordt naar Ethan Frome's geïsoleerde boerderij geleid. Hij doorbrengt de nacht daar, waarnemend de gespannen huishoudelijke dynamiek: Ethan's ziekelijke, dominerende vrouw Zeena en haar jonge, levendige nicht Mattie Silver, wiens aanwezigheid de huishoudelijke verstikkende spanning verlicht.
Via herhaalde ontmoetingen tijdens zijn verlengde verblijf, zet de verteller stap voor stap de tragische geschiedenis samen die Ethan lichamelijk gesterkt en emotioneel verbroken heeft achtergelaten. De frame-narratiefstructuur — waar de verteller het verleden reconstructeert door observatie en fragmentarische onthullingen — creëert de novelle's huiverwekkende kracht, onthullend hoe een enkele catastrofale keuze (de afgebroken zelfmoord-sleeertocht) drie levens veroordelde tot levende dood.
Wharton's meesterwerk gebruikt dit narratief apparaat om thema's van plicht versus verlangen, het verpletterende gewicht van maatschappelijke verwachtingen en de onomkeerbare gevolgen van keuzes gemaakt in wanhoop te verkennen.