Juxtapositie plaatst contrasterende beelden naast elkaar om spanning en diepgte te genereren. In Romeo en Julia (2.2) stapelt Romeo's balkonmonoloog drie incompatibele metaforen voor Julia:
Julia is de zon.
Een heerlijke zon die zijn armen warmt
Een koolvuur vonkend van een vuursteen.
Een bliksemschicht die de lucht doorsnijdt.
Samen vangen ze liefdes dubbele aard: voedend en vernietigend, eeuwig en oogwenkelijk. De juxtapositie is het inzicht — geen enkel beeld volstaat.
Juxtapositie opereert op elk niveau: scène tegen scène (komisch/tragisch), personage tegen personage (foil), woord tegen woord (oxymoron: 'loving hate'). Het is de motor van poëtische complexiteit.