In Romeo en Julia Act 1, Scene 4, levert Mercutio een van Shakespeare's meest verblindende stukken—de Koningin Mab toespraak. Maar onder de verbaal vuurwerkschouw ligt een duidelijke filosofische houding: dromen zijn geen goddelijke boodschappen of tekenen. Ze zijn triviaal, grillenachtig, en volledig reflecterend van de dromers wakende obsessies.
Koningin Mab, een miniatuur fee niet groter dan een agaatsteen, galoppeert over slapers gezichten in een wagentje gemaakt van een lege hazelnoot, getrokken door "atoomdiertjes" (kleine mijtjes). Ze levert geen profetie—ze levert op maat gemaakte fantasieën afgestemd op ieders bezigheden:
Mercutio's afgifte is een prestatie op zich—heerlijk uitvindend, verbaal acrobatisch, en doorzocht met cynisme. Hij spot met Romeo's romantische ernst met de regel "dromers liegen vaak," een speel op zowel "in bed liggen" als "onwaarheden vertellen." De toespraak toont Mercutio's briljante geest terwijl hij simultaan Romeo's voortekenende stemming ontmantelt.
Voor Mercutio zijn dromen psychologische Rorschach-tests—onbetekenisvol in zichzelf, diagnostisch voor de draaier. Ze onthullen wat je al over nadenkt, niet wat er zal gebeuren. Het is een opmerkelijk moderne, bijna Freudiaanse lezing eeuwen voor zijn tijd, afgeleverd met de flair van een Renaissance stand-up komiek.