In Lorraine Hansberry's A Raisin in the Sun is Joseph Asagai veel meer dan een romantisch belang voor Beneatha Younger—hij is het levende link van het stuk met African identiteit, anti-koloniale strijd en een toekomst jenseits van Amerikaans racisme.
Asagai, een Nigeriaanse student, brengt authentieke Afrikaanse cultuur in de Younger-appartement in Chicago. Hij cadeautjes Beneatha traditionele kleding, leert haar Yoruba-uitdrukkingen en bekritiseert haar assimilatie-haarstijl ("verminking"). Hij belichaamt een trotse, pre-koloniale erfenis waar de in Amerika geboren personages van afgehakt zijn.
Asagai is actief betrokken bij Nigerië's onafhankelijkheidsbeweging. Hij spreekt over terugkeer naar huis om een nieuwe natie te bouwen, zijn onderwijs framerend als voorbereiding op leiderschap. Dit contrasteert scherp met Walter Lee's Amerikaanse Droom van materiële succes—Asagai's droom is collectieve bevrijding.
Zijn beminnelijkheid met Beneatha introduceert spanning met George Murchison (die assimilatie, middenklasse Zwarte Amerika vertegenwoordigt). Asagai daagt Beneatha uit zich niet te definiëren naar witte normen maar naar haar eigen wortels. Zijn voorstel—uitnodigend haar naar Afrika als partner in natiebouw—is radicaal voor 1959 Broadway.
Asagai verbreedt het horizont van het stuk van een South Side-appartement tot een wereldtoneel. Hij vertegenwoordigt Hansberry's eigen pan-Afrikanisme en haar overtuiging dat Zwarte Amerikanen strijd onlosmakelijk verbonden is met Afrikas dekolonisatie.