Victoriaans poppentheater volgde de begrippen van 19e-eeuws live theater in dat het probeerde een publiek te laten geloven in de realiteit van de show, volgens "The Victorian Marionette Theatre" door John McCormick. Poppen werden primair gebruikt als visuele hulpmiddelen voor de oratie van toneelstukken. De gemiddelde Victoriaanse marionettengroep bezat ongeveer 30 tot 40 poppen, die gebruikt werden in een verscheidenheid aan rollen in een wijd scala aan toneelstukken. De trupstructuur en -operatie leek op die van een repertoriumcompagnie van acteurs.
Hele poppenpodia werden geplaatst op de podia van varieteitheaters, die grote en uitgebreide prosceniumbogen hadden. Gekenmerkt door stucwerk en vergulding, omringden deze bogen het kleinere poppenpodium als een fotolijst. Speciaal gesneden gordijnen werden gebruikt om de bovenkant en zijkanten van het poppenpodium te maskeren, en werd ook voor het podium gedropt om een naadloze façade binnen de prosceniumboog te creëren.
Poppenpodia weerspiegelden de ornamentale versiering van een live theater's prosceniumboog. Poppenpodia waren typisch gemaakt van gesneden hout of papiermaché, en zwaar verguld. Sommige waren gedecoreerd met room- en gouden kleuren. Volgens John McCormick's "The Victorian Marionette Theatre", creëerden poppenspelers Chester en Lee een podium met een rode plush proscenium en passende gordijnen. Naarmate poppenpodia later naar muziekhallen verhuisden, werden hun vaste fronten vervangen door fluweelgordijnen.
De typische booth van een poppentheater was ongeveer 30 voet breed. De voorkant van het podium meet ongeveer 13 tot 16,5 voet en werd geblokkeerd door dikke gordijnen, bekend als de achtergronddoek, of schermen. De marionetten werden voor de achtergronddoek geplaatst en bewogen in een gebied gedefinieerd door de lengte van hun armen. De meerderheid van theaters functioneerde met een enkele brug achter de achtergronddoek, waar operators stonden en de poppen manipuleerden. Sommige theaters hadden een tweede brug achter de proscenium. Als het theater een diep podium had, kon een derde brug tussen de eerste twee geïnsereerd worden. Het gebied onder de brug, of "ontdekkingsruimte", werd gebruikt om de diepte van het podium uit te breiden of om tableaus op te zetten.
Hoewel kunstenaars gesimuleerd licht en schaduw op achtergronddoeken schilderden, hadden poppenpodia licht nodig. Ze gebruikten typisch een rij olie- of gasgevoede voetlichten. Als de diepte van het podium maar ongeveer 5 voet was, volstonden de voetlichten. Gedurende de 1800s was een veelvoorkomend effect om een helder licht achter een boog of achtergronddoek te plaatsen. Extra lichten konden ook aan de zijkanten van de ontdekkingsruimte gepositioneerd worden. Een kalklicht kon een bundel licht op een poppengezicht geven, en werd beschouwd als de eerste spotlicht, gebruikt in de 19e eeuw. Het werd gecreëerd door zakken zuurstof en waterstof te persen, wat de gassen mengde. Deze krachtige mengsel werd ontbrand. De vlammen werden dan over een kalkcilinder doorgegeven, wat het gefocuste licht genereerde.