Veel mensen zien poppen als kindervermaak. Hoewel het 21e eeuwse gebruik voor kinderproducties wijdverspreid is, heeft poppenkunst een rijke, lange geschiedenis die teruggaat tot de oorsprong van theater door talloze culturen heen.
Toen heilige teksten als de Maha-Bharata werden opgevoerd, werd de voorstelling aangevuld met poppen op stokken gemonteerd en bediend. De poppen waren kleurrijk versierd om de vierende sfeer te versterken.
Bunraku is de populaire naam voor traditioneel Japans poppentheater ningyo joruri, dat poppen (ningyo) gebruikt met een vorm van gesproken vertelling (joruri). De term dateert uit de late 17e eeuw naar een specifieke groep poppenspelers. Bunraku-poppen zijn groot, vaak half zo groot als hun spelers, die verborgen zitten achter gordijnen. Ze zijn gedetailleerd en vereisen vaak twee tot drie spelers voor één hoofpersonage.
Europees theater in de middeleeuwen was beperkt tot Passiespelen en moraalspelen, die passend menselijk gedrag beschreven. Poppen bloeiden op omdat ze daden voorstellen die onpasselijk waren voor mensen – in het echte leven en op het toneel. Voorbeeld: een man die vreemdgaat, onacceptabel voor gewone mensen en voor acteurs om te spelen.
Commedia dell'Arte was de basis voor Europese poppen in de Renaissance en daarna. Marionetten, bediend met minstens acht draden in plaats van de traditionele twee of drie, waren populair in 19e-eeuws Italië. Het klassieke Dr. Faust was bekend en wordt vandaag nog gespeeld.
Deze vorm was populair in 19e-eeuws Sicilië. Marionetten bediend met gespecialiseerde draden en staven van boven. Voorstellingen gebaseerd op klassieke middeleeuwse verhalen.
Poppenkunst blijft gebruikt voor traditiebehoud en kindertheater. Bekende voorbeelden: de Muppets, personages uit Sesamstraat, en de poppen in Avenue Q.