De oude Grieken worden vaak gecrediteerd met het creëren van de kunst van drama. Hoewel verhalenvertellen bestaat sinds de oerbegin van de mens, waren de Grieken de eersten die deze verhalen opschreven en uitroerden voor publiek. Er waren drie typen stukken in het Griekse theater: komedies, tragedies en satyrspelen.
Griekse komedies waren niet altijd grappig. De term "komedie" verwier naar een stuk met een gelukkig einde. Komedies centreerden om een gemiddelde persoon, de "everyman held". De oude toneelschrijver Menander schreef wat wel de eerste situatiekomedies ter wereld kunnen worden genoemd: humoristische verhalen over gewone mensen, vaak in episodische vorm verteld. De leidende komische auteur in de klassieke tijd was Aristophanes, gespecialiseerd in politieke satir. In een afwijking van het gebruikelijke komische formaat, benadrukten Aristophanes' stukken de gebreken en schandalen van de rijk en machtigen, zoals in zijn bekendste werk "Lysistrata".
Griekse tragedies handelden over de ernstigere aspecten van de menselijke conditie, zoals liefde en verlies. Deze stukken hadden een "tragische held": een anderszins goed persoon die een domme fout maakt, meestal als gevolg van arroganz. Zijn fout vernietigt hem, en vaak degene die hij liefheeft. De tragische held is meestal rijk, krachtig of "boven gemiddeld". Voor de Grieken creëerde tragedie catharsis – het liet het publiek tijdelijk hun eigen problemen vergeten door zich te identificeren met fictief pijn. Aristoteles zei dat tragedie "de ziel reinigt". De drie populairste tragische schrijvers van de klassieke tijd waren Sophocles, Aeschylus en Euripides. Veel van hun stukken zijn bewaard in de moderne tijd, inclusief "Oedipus Rex", "The Orestra" en "The Bacchae".
Misschien het minst bekende type Griekse theater, een satyrspel was een kort, komisch stuk opgevoerd tussen de akten van een tragedie. In de Griekse mythologie was een satyr een half man, half bok wezen met een erg grote fallus. Acteurs in satyrspelen droegen vaak grote nep fallussen voor komisch effect. Ze maakten spot met het lot van de personages in het stuk, maakten grapjes over hun tragische situaties. Op deze manier dienden de satyrspelen als komische verlichting voor het publiek. Het woord "satire" is afgeleid van de satyrspelen.
Alle Griekse stukken, of komisch of tragisch, waren op dezelfde manier gestructureerd. Het drama begon met een prolog, voorgelezen door één of twee acteurs. Dan trad het koor op, zingend een lied. Elk van de drie akten van het stuk begon met een ode door het koor. Hun liederen dienden niet als afleiding, maar om de actie vooruit te drijven. De stukken zelf werden uitgevoerd door twee of drie acteurs, die altijd mannelijk waren. De acteurs droegen maskers en speelden vaak meerdere rollen. Maar de toneelschrijver zelf speelde de meeste rollen – hij was ook componist, choreograaf en koordirigent. Sommigen speelden zelfs in hun eigen stukken.