Moraliteitsspelen, gelanceerd in het middeleeuwse Europese theater, tonen de strijd tussen goed en kwaad. Een voorbeeld is "Everyman", een allegorisch drama dat wijst op hoe christenen hun leven moeten leiden en wat ze kunnen doen om hun zielen te redden. Een moraliteitsspel neemt deugden en zonden en converteert ze tot verlichaamde personages die de werking van goed en kwaad uitspelen. Hoewel deze kunstvorm in de 15e eeuw bloeide, heeft het zowel Elizabethaans als modern theater beïnvloed. Moraliteitsspelen hebben verschillende sleutelkenmerken die ze definiëren.
Omdat de meeste moraliteitsspelen voortkwamen uit religieus drama, is de toon en stijl van vroege stukken ernstig en introspectief. Naarmate het formaat zich opende voor de seculiere wereld, voegden toneelschrijvers populaire fars toe aan hun creaties.
Net als allegorische proza, kan het moraliteitsspel op meer dan één niveau begrepen worden, door abstracte eigenschappen zoals gulzigheid of trots een fysieke uitstraling te geven. Deze verpersoonlijking betreft vaak zonden, vooral in de vroege stukken, of neigt naar de 16e eeuw toen moraliteitsspelen meer geseculariseerd raakten.
Hoewel complex in thema's en lessen, zijn moraliteitsspelen simpel in constructie, wat vroege uitvoerders de mobiliteit gaf om het stuk op elke locatie te presenteren, of in een theater of op straat.
Alle moraliteitsspelen worstelen met de interne conflict van goed en kwaad, aangezien hun oorspronkelijke bedoeling was om kijkers te educeren over goede moraal.