De geschiedenis van de driedelige structuur in toneelstukken dateert terug tot de eerste vastgelegde uitvoering van de mythes van Osiris en Isis in Egypte in 2500 v.Chr., en werd later verfijnd in de helft van de 5e eeuw v.Chr. tijdens Griekse polytheïstische tijdperk toen theater een viering was van Dionysos, de oude god van wijn en extase. Hoewel toneelstukken vaak met één, vijf of elk aantal daden worden geschreven, is de driedelige structuur de meest voorkomende vanwege de eenvoud van een duidelijke begin, midden en einde.
In daad I worden de personages geïntroduceerd en de setting gepresenteerd. We zien de hoofdpersoon, ook wel de protagonist of held genoemd, in hun normale bestaan. Relaties tussen de hoofdpersoon, bijpersonages en de setting worden in de eerste daad gevestigd. Een beetje achtergrond over de personages wordt ook opgenomen om het publiek te laten zien hoe ze terechtkwamen waar ze zijn wanneer het verhaal begint.
De tweede daad begint wanneer de protagonist geconfronteerd wordt met een obstakel dat hij moet overwinnen. Dit wordt vaak de initiële conflict, draaipunt of eerste plotpunt genoemd, waar een gebeurtenis plaatsvindt die de wereld van de protagonist voorgoed verandert. Door de tweede daad werken ze aan een doel dat in de eerste daad is vastgelegd, constant worstelend met de conflicten die ontstaan tussen de protagonist en de "slechterik", anders bekend als de antagonist of foil (wat een persoon, groep, plaats, ding of geestestoestand kan zijn). Het publiek moet zich afvragen hoe de protagonist deze obstakels zal overwinnen om zijn doel te bereiken.
De boeiende, op-de-rand-van-je-stoel-zittende conflict en confrontatie die de opgaande actie van de tweede daad voortstuwt, brengt de actie tot de climax van het verhaal in daad III. De protagonist bereikt zijn doel na een ultieme toets van wilskracht. Na de climax volgt het afvellen van de actie en de resolutie van het conflict, die het verhaal de moeite waard maakte om te vertellen. De terugkeer van de protagonist naar evenwicht is ook een sleutelelement van de derde daad.
De tweede daad van een toneelstuk neemt ongeveer 50 procent van het verhaal in beslag, met de overige helft bijna gelijk verdeeld tussen de eerste en derde daad. Ook wordt de term "denouement" veel gebruikt in verwijzing naar de resolutie van een komedie, en in tragedies wordt het einde vaak een "catastrofe" genoemd.
Er zijn veel theorieën over of de climax van het verhaal in de tweede of derde daad moet plaatsvinden. De Franse regisseur Yves Lavandier gelooft onwrikbaar dat de climax aan het einde van de tweede daad moet zijn in plaats van tijdens de derde, wat resulteert in een heel korte derde daad. Scenario-expert Syd Field heeft geholpen de geloof in de driedelige structuur te verspreiden en gelooft dat de climax van het verhaal in de derde daad hoort.