De afgelopen eeuw was getuige van revolutionaire innovaties in theatertechnologie. De enorme vooruitgang op dit gebied heeft de theaterervaring interactiever gemaakt voor theaterbezoekers. Digitaal theater is de nieuwste trend in de uitvoerende kunsten en kan worden geclassificeerd als een vorm van hybride kunst, aangezien het een amalgama demonstreert van het menselijke aspect van theater en de surreële visualisaties en geluidseffecten die door digitale technologie mogelijk worden gemaakt.
Het concept van media-rijke optredens bestaat al een paar decennia. De jaren 1980 zagen het gebruik van satelliettechnologie, video's en faxmachines als middelen om kunst te creëren. In dezelfde periode opende het avontuur van personal computers nieuwe horizonnen voor communicatie tijdens optredens. De technologische boom voort in de jaren 1990 toen theatergroepen begonnen te collaboreren met software- en hardwarebedrijven voor een verfijndere vorm van digitaal theater, geholpen door de uitvinding van geweldige projectietechnieken en de introductie van digitaal surround-geluid voor theaters en bioscopen.
Vandaag de dag maakt digitaal theater gebruik van state-of-the-art projectie- en geluidsapparatuur. Computeranimaties zijn vaak onderdeel van de optredens, en de term "desktop theater" wordt soms gebruikt voor dergelijke optredens. Evenzo worden laserstralen gebruikt voor "digitale dans" doeleinden, terwijl mist en nevel gebruikt worden om een vol spectrum aan kleuren te creëren om de digitale ervaring te verbeteren. Virtueel zwartlicht of ultraviolet (UV) licht wordt gebruikt om fluorescenterende materialen (zoals Day-Glo verf) te exciteren om speciale effecten te creëren.
Microfoons en digitale mengpaneels zijn onmisbaar geworden in het theater en bijdragen aan een volledig digitale ervaring, samen met andere digitale geluidsapparatuur zoals surround-geluid. Er moet echter voorzichtigheid worden betracht: deze technologieën moeten in overeenstemming met het verhaal worden gebruikt; de technologie moet de artistieke uitvoering complementeren, niet overschaduwen.
Theater is essentieel een vorm van communicatie. Live uitvoerders zijn wat theater onderscheidt van cinema. Een digitaal theater biedt een mix van live optreden en digitale ervaringen aan het publiek, waar interactiviteit centraal staat met hulp van animaties en andere digitale hulpmiddelen zoals laser- en 3D-effecten. Deze technologie helpt het publiek de boodschap die wordt overgebracht duidelijker te begrijpen.
Digitaal theater is een grote publiektrekker vanwege zijn interactieve en futuristische aard. In het Verenigd Koninkrijk, als onderdeel van een plan om live theater te laten zien aan kijkers door het hele land, werd Racine's "Phedre" uitgezonden naar bioscopen met behulp van satelliettechnologie. De interactieve aard van het stuk zag 50.000 mensen de bioscoop bezoeken om het stuk te bekijken. De meeste zeiden dat ze het stuk net zo goed of nog leuker vonden dan het live publiek in het theater, en een meerderheid wilde dergelijke voorstellingen weer bezoeken.
De termen "digitaal theater" of "digitaal theatertechnologie" verwijzen soms naar digitale bioscoop, wat niet correct is, aangezien "digitale bioscoop" een term is voor films en media gedistribueerd via optische of harde schijven. Een digitaal theateroptreden is daarentegen essentieel een live optreden met behulp van technologie waar het publiek en de uitvoerders dezelfde fysieke ruimte delen.
Digitaal theater biedt niet alleen oneindige mogelijkheden voor experimenten aan artiesten, het heeft ook groot potentieel als inkomstenbron voor de uitvoerende kunsten. Digitaal theater kan de doorbraak zijn die nodig is om een breder publiek te bereiken.