Salinger gaf nooit een enkele definitieve verklaring, maar Wetenschappers en biografen identificeren verschillende verweven motieven achter zijn meesterwerk uit 1951.
Holden Caulfield belichaamt de verwarring, overgevoeligheid en weerstand tegen "volwassen worden" die Salinger observeerde — en ervoerde — als jongeman. Het boek valideert tieners vervreemding als legitieme reactie op een hypocriet volwassen wereld.
Gepubliceerd in 1951, satiriseert de roman de "oneerlijkheid" van de jaren '50 cultuur: consumptie, sociale performance, rigide geslachtsrollen, en de druk om te assimileren. Holdens stem is een dissidente tegenverhaal.
Salinger diende in WOII (D-Day, Slag om de Bulge, bevrijding van een Dachau-kamp). Holdens rouw over Allie's dood, zijn kwetsbaarheid en beschermende instincten spiegelen Salinger's eigen PTSD en overlevingsschuld. Schrijven was therapeutisch.
Salinger was geobsedeerd met zuiverheid — in kinderen, in kunst, in menselijke verbinding. De "vanger"-fantasie is een poging om onschuld te bevriezen voordat het bedorven wordt door volwassenheid.
Ondanks de duisternis, eindigt het boek met Holden die Phoebe op de carrousel kijkt, zich voelend "so damn happy." Het suggereert dat authentieke verbinding (hoe vluchtig) ons kan voortdragen.
Uiteindelijk schreef Salinger het omdat hij moest — de stem van Holden eiste gehoord te worden, en door het vorm te geven, creëerde hij een spiegel voor generaties lezers.