Over de eerste zes Tarzan-films van MGM (1932–1949) werd de rol van Jane Porter vertolkt door drie verschillende actrices – elk brengend haar eigen interpretatie tot literatuur's meest bekende jungle-heldin.
Maureen O'Sullivan creëerde de rol in Tarzan the Ape Man (1932) en speelde in vier films: Tarzan and His Mate (1934), Tarzan Finds a Son! (1939), en Tarzan's Secret Treasure (1941). Haar Jane was levendig, intelligent en opmerkelijk gelijkwaardig aan Tarzan – een partnerschap in plaats van een damsel-dynamiek. O'Sullivan's chemie met Johnny Weissmuller stelde de gouden standaard voor alle toekomstige scherm-Janes.
Toen O'Sullivan de serie verliet, stapte Brenda Joyce in voor Tarzan's New York Adventure (1942) en Tarzan and the Amazons (1945). Haar Jane was meer domestiek, reflectorisch van oorlogstijd-publiek's focus op huis en gezin. Joyce bracht een warmer, zachtere energie, en haar twee films zagen de serie verschuiven naar lichtere, meer formulematige avonturen.
De laatste MGM Tarzan-film, Tarzan's Magic Fountain (1949), castte musicalster Jane Powell. Haar Jane zong – want Jane Powell zong in alles. De film leunde zwaar in het fantasie (een fontein van jeugd), en Powell's operatische aanwezigheid markeerde een tonale afwijking van de vroere avontuurwortels van de serie.
Samen schetsen deze actrices de evolutie van de Tarzan-franchise: van gritty romantiek tot oorlogstijd-troost tot musikalische fantasie. Maar vraag een klassieke filmfan wie Jane was, en het antwoord blijft Maureen O'Sullivan – zwevend door het bladwerk, blotevoets en onbevreesd.