Opent als zelfverzekerde redder van Theben ("Ik, Oedipus, die alle mensen de Grote noemen"). Negeert waarschuwingen (Teiresias, Jocasta). Eindt verbroken door zelfkennis.
Ontdekt dat hij de profetie vervulde: vader Laius gedood, moeder Jocasta getrouwd. Het onderzoek dat hij eiste wordt zijn eigen veroordeling.
Bespotte Teiresias' fysieke blindheid terwijl hij "blind" was voor waarheid. Ten slotte prikt hij eigen ogen uit – keuzend voor duisternis boven onhoudbare zicht.
Van absolute heerser tot zelfverminkte balling. Accepteert volledige verantwoordelijkheid; geen excuses, geen ontwijking.
Zijn aanwezigheid verontreinigt nu de stad die hij redde. Ballingschap is zowel boete als zuivering voor de polis.
Oedipus wordt de ultieme tragische held: edel, gebrekkig, waarheid nastrevend tegen catastrofale kost, waardigheid bereikend door lijding.