Aan het einde van Oedipus Rex, de gevallen koning – geblind, zelfveroordeld, ontdaan van alles – maakt twee verzoeken die zijn laatste waardigheid definiëren.
"Zorg voor Antigone en Ismene, mijn dochters...
Begraf ze fatsoenlijk wanneer de tijd daar is."
Oedipus kan hen niet beschermen. Hij is geballend, blind, vervloekt. Maar hij noemt ze – Antigone en Ismene – hun identiteit bevestigend buiten "de incestueuze konings kinderen." Hij vraagt Creon (zijn schoonbroer, nu heerser) hen te vaderschap te geven. Het begrafenisverzoek is praktisch: in Griekse gedachte dwalen onbegraven doden eeuwig. Hij waarborgt hun einde geëerd, zelfs als hun begin vervloekt was.
"Verbannen mij uit Theben, dat ik niet langer / Ongeluk over deze stad breng."
Hij vraagt niet om genade. Hij vraagt om verwijdering. De verontreiniging (miasma) kleeft aan hem; zijn aanwezigheid ziekte het land. Ballingschap is de enige zuivering die Theben kan ontvangen. Hij accepteert de consequentie die hij eens vloog (de voorspelling zei dat hij zijn vader zou doden en zijn moeder trouwen – hij deed beide onwetend; nu weet hij het, en kiest de straf).
Creon stemt beide toe – koud, efficiënt. Hij neemt de meisjes binnen (controle). Hij regelt ballingschap (orde). De nieuwe koning herstelt burgelijke stabiliteit door de verontreiniging te verwijderen. Maar Antigone's latere opstand (in Antigone) bewijst dat Oedipus' verzoek een lening was, geen gift: Creons "zorg" heeft voorwaarden.
Oedipus verlaat het toneel als hij het betrad: een man handelend op onvolledige kennis, probeerend het goede te doen. Het verschil: nu weet hij dat hij in duisternis handelt. Die kennis – vreselijk, absoluut – is zijn laatste kroon.