In The Catcher in the Rye pauzeert Holden Caulfield niet om na te denken voordat hij spreekt – vooral in emotioneel geladen momenten. Zijn impulsiviteit is een kenmerkende karaktereigenschap, niet een momentaan uitglijder.
Holdens gebrek aan een "filter" weerspiegelt zijn verdriet, vervreemding, en puberbreinontwikkeling. Hij voelt alles intense en mist de executieve functie om expressie te reguleren. Dit maakt hem onbetrouwbaar als verteller maar authentiek puberachtig.
Salinger gebruikt deze impulsiviteit om de kloof tussen Holdens binnenwereld en zijn vermogen om de buitenwereld te navigeren te tonen – de kern-tragedie van de roman.