The Exorcist (1973) en Play (1972, geregisseerd door Anthony Page, naar Samuel Beckett's eenakter) vergelijken is als een zwaardenhamer met een schaalpel vergelijken. Beiden snijden. Anders.
Sterktes: Baanbrekende praktische effecten (koprotatie, zweven, projectiele braken), realistisch exorcisme-ritueel, diepe psychologische trauma voor moeder/dochter/priesters. De angst is geëxternaliseerd — een demon die een lichaam binnendringt.
Zwakte: Sommige effecten dateren; schokkende betrouwbaarheid kan herhalend voelen voor gedesensibiliseerde moderne kijkers.
Sterktes: Drie koppen in urnes (post-mortem), ondervraagd door een spotlight. Geen bloed, geen jumpscares. Puur existentiële angst — herinnering, schuld, ontrouw, het onontkoombaar verleden. Beckett's spaarzaam, ritmische tekst. Sfeer over spektakel.
Zwakte: Extreme minimalisme test geduld. Geen traditioneel verhaal. Angst is intellectueel, niet visceraal.
The Exorcist vreet door verlies van lichamelijke controle. Je lichaam verraadt je; iets anders stuurt.
Play ontrustt door de onontkoombaarheid van herinnering. Je bent je verleden; je kunt de urn niet verlaten.
De "engere" film hangt volledig af van welke angst dieper in jou woont.