Acteurs in oud-Griekse komedie moesten personages afbeelden – soms onmenselijke personages, zoals wespen of zelfs wolken – die duidelijk onderscheidbaar waren voor het publiek. De hoofdmethode hiervoor was het gebruik van maskers en outfits, gedragen door alle mannelijke acteurs van het stuk naast het theaterkoor. Deze veranderden met de tijd en het specifieke stuk, maar behielden hun functie en betekenis in de oud-Griekse komedie.
Kostuums waren vaak komisch van aard, en een duidelijke contrast met de uitgebreide en serieus ogende kleding die acteurs in tragedies droegen. In stukken van de Oud-Griekse komedie-stijl droegen acteurs lichaamskousen met vulling aan borst en buik. Omdat de hoofdacteurs volledig mannelijk waren, droegen acteurs die mannen speelden opgeblaaste fallussen aan hun lijf, die ofwel stijf ofwel slap waren. Acteurs die vrouwen speelden droegen hoge hakken. In de Nieuwe Griekse komedie droegen acteurs vergelijkbare kostuums maar zonder de vulling.
Naast het helpen van het publiek om tussen personageschachten te onderscheiden, impliceerde kleding verdere details over een specifiek personage voor kijkers. Ceremoniele robben konden suggereren dat een personage priester was, terwijl andere outfits konden aangeven hoe rijk of arm het personage bedoeld was of wat hij voor zijn leven deed.
Maskers die in oud-Griekse komedie gebruikt werden, waren grotesk van aard, soms de kenmerken van mensen parodiërend die het publiek herkende. Typisch zou een komediemasker in een glimlach of een grijns zijn ingesteld, in contrast met de meer serieuze expressies op tragische maskers. Latere komedies zagen meer naturalistische maskers die door acteurs gebruikt werden. Maskers werden gemaakt van een van verschillende materialen, zoals een combinatie van stof en bloemplus, of soms van hout.
Maskers gaven aan wat voor type personage een acteur vertegenwoordigde op dezelfde manier als het outfit dat een acteur droeg, en stelden persoonlijkheid, emotie en geslacht vast. Een duidelijke indicatie van de rol en kenmerken van het personage, had het masker een speciaal doel: het stelde zelfs toeschouwers ver weg in staat om elk personage te herkennen, omdat het masker op afstand gemakkelijk te herkennen was. De maskers waren ook ontworpen met overdreven kenmerken, wat hen in deze functie hielp, en hielp de stem van een acteur te versterken, zodat degenen achterin het publiek de dialogen van het stuk hoorden. Omdat oud-Griekse acteurs vaak dubbele rollen speelden, werd het masker een verkleeding om de acteur gemakkelijk identiteiten te laten wisselen.