De Grieken waren de eersten die speciale effecten theaterschmink gebruikten, hun gezichten bedekkend met giftige materialen niet bedoeld voor de huid (zoals lood en sulfide), alles in naam van goed theater. Van de 1500s tot 1800s werd theaterschmink de norm, maar het bleef ver verwijderd van de materialen waar je aan denkt als je over schmink spreekt. Elizabethaanse acteurs waren uitvindig, pigment creërend uit verbrande kurk, papier, krijtpoeder en andere materialen, maar het was pas in de vroege 1900s dat schmink enige gelijkenis kreeg met zijn moderne vorm.
Moderne toneel- en filmschmink bestaat uit veel materialen en is verkrijgbaar bij veel bedrijven van Ben Nye tot Mehron. Er zijn foundations gemaakt om een geloofwaardige hudskleur te geven aan elke creatie, van een bleke vampier tot een blauw wezen uit Avatar. Maar kleur is slechts het begin. Er zijn onschermde voorstellingen van demonen met authentic ogende horens uit hun kop komend en schotwonden die de echte rivaliseren. Latex rubber is een veelgebruikt item voor speciale effecten ingenieurs die zo goed als alles kunnen gieten van een prosthetische neus tot een blootgelegen brein.
Acteurs die "creature-like" rollen spelen besteden soms meer tijd in de schminkstoel dan op de set. In de 2000 versie van "How the Grinch Stole Christmas," onderging hoofdrolspeler Jim Carrey vier uur in een schminkstoel elke keer dat hij zijn Grinch schmink moest aanbrengen. Dit is de norm voor films waar de personages larger than life zijn. De schmink voor deze films is realistisch voor kijkers, maar zwaar en beperkend voor de acteurs die deze uit de hand gelopen rollen spelen.
De meeste personage effecten worden gegoten op het gezicht van de acteur. Voordat de acteur uren in de schminkstoel doorbrengt, wordt haar gezicht gereconstrueerd door een proces genaamd "lifecasting," waarna schminkkunstenaars de look op zich moeten nemen. Kunstenaars gebruiken een realistische replica van het gezicht van de acteur om precies te plannen en te vormgeven welke prosthetische stukken. Dan wordt meer verfijnd gedaan als de schminkkunstenaar direct met de acteur aan de slag gaat en ziet wat ze moeten doen om hun visie een realiteit te maken.
De Jaarlijkse Oscar Prijzen herkent verschillende films elk jaar en kent er één de begeerde gouden standbeeld toe. Sommige jaren gaat de prijs naar een film die zich richt op realistische schmink - schoonheid of een specifiek tijdperk vastlegend. Maar in veel gevallen gaat de Oscar naar een film die zich richt op speciale effecten schmink. Enkele opvallende voorbeelden zijn de 1985 film Mask, die een tiener met een ernstige gezichtsafwijking voorstelt; Harry and the Hendersons (1987), een film over een vriendelijke Bigfoot; en The Nutty Professor (1996), waar een gemiddeld grote Eddie Murphy getransformeerd wordt in een larger than life professor, alsook diverse andere personages.