Shakespeares stukken trokken een opmerkelijk breed publiek naar de openbare schouwburgen van Londen. De menigten waren een microcosmos van de Elizabethaanse samenleving, die het volledige sociale spectrum bestreek.
Aristocraten en zelfs koninklijke personen bezochten voor entertainment en patronage, terwijl welvarende kooplieden en landeigenaren aanzienlijke aankoopkracht meebrachten. Deze mecena's waardeerden de intellectuele diepgang en hoogtallige anspielingen van de stukken.
Advocaten, artsen en opgeleide professionals waardeerden de literaire vakmanschap. Vakkundige ambachtslieden en handelaren bezochten ook de theaters, genietend van de levendige, boeiende voorstellingen.
Leerlingen, bedienden en arbeiders maakten een grote, luidruchtige deel van het publiek uit, op zoek naar betaalbare ontspanning. Londons status als knooppunt trok ook buitenlandse kooplieden en reizigers die de culturele aanbieding van de stad wilden ervaren.
Ondanks het diverse publiek, waren de locaties zelf vaak ruw, met minimaal comfort en basisvoorzieningen. Toch vestigde Shakespeares unieke vermogen om elk laag van de samenleving te boeien—van grondlings tot edelen—zijn reputatie als meester-toneelschrijver voor de eeuwigheid.