In tegenspraak met wat algemeen wordt aangenomen, verbod geen Engelse wet expliciet vrouwen om op het publieke toneel te spelen in Shakespeare's tijd. De barrière was gebruik en maatschappelijke conventie—krachtige, ongeschreven regels die publieke optredens door vrouwen onbeschoft, onfatsoenlijk en sociaal onacceptabel maakten.
Vrouwelijke rollen—Julia, Lady Macbeth, Cleopatra, Rosalind—werden gespeeld door pubers en jonge mannen wier stemmen nog niet waren gebroken en wier lichamen vrouwelijkheid plausibel konden suggereren. Deze "jongensacteurs" waren leerlingen in volwassen troupes, getraind in stem, beweging en retorica. Hun prestaties waren zo centraal voor de theateroperatie dat toneelschrijvers rekening hielden met hun mogelijkheden—vandaar de frequente kledingwisselplots (Viola in Twelfth Night, Rosalind in As You Like It) die de conventie in dramaticale bronnen transformeerden.
Het verbod gold specifiek voor commerciële publieke theaters (de Globe, de Rose, de Swan). Vrouwen traden wel op in:
De conventie brak na de 1660 Restauratie. Charles II, beïnvloed door Frans theater tijdens zijn ballingschap, gaf octrooien aan de King's Company en Duke's Company die vrouwelijke artiesten expliciet toestaan—zelfs aanmoedigen. Margaret Hughes (vaak geciteerd als eerste professionele Engelse actrice, in Othello, 1660) en Nell Gwyn werden sterren, en een nieuw tijdperk begon.
Shakespeare schreef nooit voor actrices—maar hij schreef voor de jongensacteurs die de eerste generatie vrouwelijke-rolspecialisten werden, en schep enkele van het theater meest complexe vrouwen binnen de beperkingen van zijn tijd.