The Wages of Sin (1913) vertegenwoordigt de betrokkenheid van vroege narratieve cinema met moreel drama. Deze stille film, geregisseerd door Frank Powell, heeft een cast van toneelacteurs die theatertechnieken vertaalden naar het opkomende schermmedium.
In 1913 was de speelfilm-narratief nog in wording. The Wages of Sin duurt waarschijnlijk 30-40 minuten – lang voor die tijd. De titel wijst op de fascinatie van die tijd voor morele consequentie-verhalen, populair bij publiek en acceptabel voor censors. Gardner's betrokkenheid als vrouw met productiecontrole is historisch opmerkelijk.
Zoals veel films uit 1913, is de bewaring onzeker. De Library of Congress schat dat 75% van de stille films verloren is. Als het nog bestaat, zou het in archieven kunnen liggen als MoMA, George Eastman Museum of BFI. Er bestaat geen grote commerciële restauratie per huidige records.
Deze cast vertegenwoordigt de overgangsgeneratie – theaterprofessionals die zich aanpasten aan een nieuwe kunstvorm, de visuele taal creërend die we vandaag nog gebruiken. Hun werk, gezien of verloren, legde de fundamenten.