Macbeths finale scènes transformeren hem van tiran tot tragisch protagonist – schuld, berouw en zelfkennis vervangend arrogante.
Macbeths soliloquium (vv. 1–31): Hij noemt zichzelf een "slachter" en een "schurk" – een geweten gemarteld door eigen daden. Hij is geen monster maar een man die weet wat hij geworden is.
Lady Macbeths slaapwandelen (vv. 19–57): Haar onbewuste herenactie van de moorden – "Weg, vervloekte vlek!" – onthult de psychologische prijs. Haar vroegere roekeloosheid lost op; schuld kan niet weggewassen worden.
Macbeth vs. Macduff (vv. 12–58): In zijn sterfemomenten reflecteert Macbeth op de futiliteit van zijn ambitie. Hij accepteert zijn lot met een helderheid die hem eerder ontging. De "slachter" sterft met tragische zelfbewustzijn.
Deze scènes weigeren de eendimensionale schurk. Macbeths ambitie vernietigt hem, maar zijn vermogen tot berouw maakt hem menselijk – en zijn vernietiging tragisch, niet louter gerecht.