Van Ovidius' Metamorphosen naar Shaw's Pygmalion tot Lerner & Loewe's My Fair Lady, behoudt het Pygmalion-verhaal een skeletarchitectuur over millennia heen.
Mythos: Beeldhouwer beeltst een ivoor standbeeld (Galatea). Toneelstuk/Musical: Foneticus Henry Higgins vormt Cockney-bloemenmeisje Eliza Doolittle. Beide scheppers leggen een geïdealiseerde vorm op "ongevormd" materiaal.
Pygmalion verliefd op zijn standbeeld; Venus schenkt het leven. Higgins ontwikkelt diepe, ambiguë liefde voor Eliza – intellectueel, bezittelijk, misschien romantisch. De machtsdynamiek is centraal.
Beeldhouwkunst en fonetiek claimen allebei natuurlijke grenzen te overstijgen. De vaardigheid van de schepper "perfectioneert" de natuur.
Galatea krijgt goddelijke status. Eliza doet alsof ze hertogin is via spraak. Beiden kruizen starre grenzen (sterfelijkheid/goddelijkheid; klasse) door gemaakte identiteit.
Galatea is passief – leven geschenkt door een godin. Eliza claimt onafhankelijkheid, vooral in Shaw's einde (ze verlaat Higgins). De musical verzacht dit met geïmpliceerde romantiek. Alle versies bevragen: Heeft de schepsel eigendom over zichzelf?
Drie werken. Eén skelet. Het vlees verandert; de botten – identiteit, macht, ethiek van hervorming – blijven.