In Elizabethans theater, vrouwen mochten niet op toneel optreden. Alle vrouwelijke rollen werden gespeeld door jongensacteurs (typisch vroege tienerjaren) gekozen voor hun hoge stemmen en delicieuze trekken.
Jongensacteurs trainden vanaf jeugd in acteren, zingen, dansen – en waren hooggeschoolde professionals. Ze volgden strikte morele codes en handhaafden hoge deugdstandaarden, wonend in theatercompagnies onder meester-leerling arrangementen.
Het was geen bloot conventie – het weerspiegelde een echt sociaal geloof dat publieke optredens onfatsoenlijk waren voor vrouwen, die als te kwetsbaar voor de toneel "gevaren" gegalvaniseerd werden. Het verbod beschermde vrouwen's reputatie en deugd.
Deze conventie verruimde dramatische reikwijdte (de jongen-speelt-vrouw-speelt-man lagen), creëerde uniek genuanceerde vrouwelijke verbeeldingen, en droeg bij aan het moderne concept van acteurs die elke rol belichamen ongeacht geslacht.