Bruidskleding in Shakespeare's tijd: Waarom bruiden geen wit droegen
In tegenstelling tot moderne traditie, droegen bruiden in Shakespeare's tijd (late 16e–vroege 17e eeuw) geen witte bruidsjurken. De witte bruidsjurktraditie begon met Koningin Victoria in 1840.
Typische Elizabethaans/Jacobijnse Bruidsdracht
- "Beste jurk" principe: Vrouwen droegen hun mooiste bestaande kledingstuk, ongeacht kleur.
- Gewone kleuren: Dieprood, blauw, groen, paars, bruin, goud – rijke tinten die status aantoonden.
- Stoffen: Zijde, fluweel, satijn, brokaat voor adel; wol, linnen voor lagere klassen.
- Accessoires: Kantmanschetten, ruffen, hoofddekselen, juwelen, handschoenen.
- Symbolische elementen: Blauwe linten (getrouwheid), rozemarijn (herinnering), tarwe (vruchtbaarheid).
Waarom Geen Wit?
Wit was onpraktisch (moeilijk schoon te maken), geassocieerd met rouw in sommige contexten, en niet symbolisch gelinkt aan maagdelijkheid. De "wit = zuiverheid" associatie is een Victoriaans construct.
Shakespeare refereert aan bruidsdracht in stukken als The Taming of the Shrew en A Midsummer Night's Dream, maar beschrijft nooit een witte bruidsjurk.