Shakespeare baseerde personages niet op specifieke historische individuen. In plaats daarvan, als aandeelhouder in de Lord Chamberlain's Men (later de King's Men), trok hij dagelijks aan het observeren van zijn peers – acteurs, toneelschrijvers, en de theatergemeenschap – om zijn schrijven en begrip van performance te informeren.
Hij schreef voor specifieke acteurs: Richard Burbage (tragische rollen), Will Kemp (kluns), Robert Armin (scherpe nar). Hun vaardigheden vormden zijn rollen. Hij collaboreerde met, compiteerde tegen, en leerde van medetoneelschrijvers – Marlowe, Jonson, Fletcher, Middleton. Het theater zelf was zijn laboratorium.
Inspiratie was geen muze; het was een compagnie.