Shakespeare's beschrijvende dichtheid is niet ornamentaal – het is functioneel. Drie primaire doeleinden drijven zijn beeldrijke verzen:
In Hamlet, verschijnt de Geest in pantser. Hamlet beschrijft het zodat het publiek – een acteur in verf en stof ziet – ziet het bovennatuurlijke: "His beard was grizzled... His eye as bright as a falcon's... His face was pale... His voice was low and deep, but clear and distinct." De taal doet de speciale effecten.
Julia's "O Romeo, Romeo, wherefore art thou Romeo? / Deny thy father and refuse thy name..." verandert abstracte verlangens in concrete beelden – namen als kettingen, identiteit als kledingstuk. Het publiek hoort niet alleen haar liefde; ze voelen de tractiekracht ervan.
Macbeth opent: "When shall we three meet again / In thunder, lightning, or in rain? / When the hurlyburly's done, / When the battle's lost and won." Het weer is het morele klimaat. Elke volgende scène erft die storm.
Shakespeare's beschrijvingen zijn ook gedichten binnen het stuk – metafoor stapels, klankpatronen, retorische figuren (anadiplosis, chiasmus, hendiadys). Ze belonen herlezing, uitvoering, en geheugen. De beschrijvendheid is het vat; de poëzie is wat het laat duren.