Operettes bloeiden in het Victorianaanse Britserijk dankzij een convergentie van culturele en economische factoren. In tegenstelling tot grote opera, waren deze werken lichter, korter en vol humor en onthullende melodieën, wat het publiek een heerlijke vlucht bood uit strikte sociale conventies. Componisten zoals Gilbert en Sullivan weefden meesterlijk scherpe maatschappelijke satiere in hun plots, spotten met klasse, gender en politiek, terwijl ze de toon vermakelijk en veilig hielden. Lagere productiekosten betekenden betaalbare kaartjes enroupes die provinciaal konden tourieren in steden zonder toegewijde operahuizen. De opkomst van music halls, met hun varieteitsformaten, complementeerde de operette-stijl van zang en dans, wat de aantrekkingskracht vergrootte. Tenslotte produceerde het genie van stercomponisten als Gilbert & Sullivan, Offenbach en anderen duurzame hits als H.M.S. Pinafore, The Mikado, en Orpheus in the Underworld, wat de populariteit van het genre vestigde.