In Arthur Millers The Crucible noemt Abigail Williams zeven meisjes die "met de duivel dansten" in het bos—de Salem heksenprocessen ontbrandend.
De bos-scène betreft de eerste zes. Elizabeth Proctor wordt later aangehouden, in Act 2, als Abigail een naald in een poppet prikt. Miller structureert de escalatie: de bosdans start het; persoonlijke wraken vouwen het uit.
Deze zeven namen—sommigen schuldig aan niets anders dan jeugd en kwetsbaarheid—worden de vonk die een gemeenschap verbrandt. Millers genialiteit: de "hekserei" is echt, maar het is sociaal, niet supernatuurlijk.