In veel theatrale tradities – oud-Griekenland, Rome, Japan (Kabuki), China (Peking-opera), en Elizabethaan Engeland – was acteren lang voorbehouden aan mannen. De redenen waren structureel, niet toevallig.
Strenge genderrollen achtten acteren – emotionele uitlating, fysieke bewegelijkheid, publieke zichtbaarheid, interactie met onverwante mannen – ongeschikt of schandaalbaar voor "respectabele" vrouwen.
Godsdienstige en culturele overtuigingen beschouwden vrouwen vaak als moreel kwetsbaar; het toneel werd gezien als een bedreiging voor vrouwelijke deugd en publieke moraliteit. Actrices werden frequent geassocieerd met prostituees.
Wetten in veel samenlevingen verboden vrouwen expliciet om publiek op te treden, het beroep voorbehoudend voor mannen.
Formele acterscholen, leertijd en compagnie-structuren waren doorgaans gesloten voor vrouwen, wat hen de technische vaardigheden ontnaam die vereist zijn voor professionele optredens.
In de late 18e en 19e eeuw openenden vrouwenrechtenbewegingen en veranderende houdingen het toneel voor vrouwelijke artiesten in de meeste Westerse theater. Engelse mijlpaal: 1660, Mary Betterton als Desdemona. Frankrijk: 1630s, professionele actrices aan het Hôtel de Bourgogne. De al-mannelijke traditie eindigde niet omdat mannen slechter werden in het spelen van vrouwen, maar omdat vrouwen eisten – en wonnen – het recht om zichzelf te vertegenwoordigen.