Een volhardend misverstand houdt in dat vrouwen volledig verboden waren op het toneel in Shakespeares Engeland. De historische realiteit is genuanceerder — en op sommige manieren verrassender.
Vrouwen waren toegestaan om op te treden, maar met een opvallende beperking: ze konden alleen mannelijke rollen spelen. Vrouwelijke personages op het toneel voorstellen werd als schandaal en onpasselijk beschouwd. Gevolglik werden alle vrouwelijke rollen — van Julia tot Lady Macbeth — gespeeld door jongens en jonge mannen, meestal 13–20 jaar, die intensieve training ondergingen in stemprojectie, memorisatie, en de genuanceerde vertolking van vrouwelijkheid.
Deze leerling-acteurs waren niet alleen plaatsvervangers; ze waren hooggespecialiseerde specialisten. De eisen van het spelen van complexe vrouwelijke hoofdrollen als Cleopatra of Rosalind vereisten uitzonderlijke techniek, emotionele bereik, en het vermogen om de illusie van vrouwelijkheid voor te houden voor publiek dat de waarheid kende.
Een klein aantal vrouwen trad op in reizende "landlooper"-troupes die buiten Londons strenge regels opereren, voorspellend toekomstige verandering. Echter, de allen-mannelijke traditie domineerde het mainstream Engelse theater tot de vroege 19e eeuw, toen actrices eindelijk professionele acceptatie kregen op het Londense toneel.
Deze historische context verrijkt ons begrip van Shakespeares stukken, die specifiek voor deze conventie geschreven werden — creërend lagen van genderperformances die wetenschappers nog steeds fascineren en innovatieve moderne producties inspireren.