Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Theaterkostuums

Waarom Elton John excentriek kleedde: zelfuitdrukking, theater, kunst, merk, eclecticisme

Elton Johns flamboyante garderobe was geen kostuum – het was strategische zelf-mythologie. Vijf drijfveren:

1. Persoonlijke uitdrukking als bevrijding

Reginald Dwight (geb. 1947, Pinner, Middlesex) was verlegen, in de kast, piano-geobsedeerd. "Elton John" was de avatar die veren, pailletten, hakken en brillen kon dragen – en gezien werd. Kleding = uit de kast komen, dagelijks.

2. Theatraliteit als showmanschap

Rockshows in de 70's waren vaak statisch. Elton bracht Broadway: kledingwissels midden in de set, karakters (Donald Duck, Mozart, Vrijheidsbeeld). Het visuele spektakel paste bij de muzikale dichtheid.

3. Mode als kunstcollectie

Hij droeg niet alleen kleren – hij curateerde ze. Ontwerpers: Versace, Gucci, Lacroix, Westwood, Moschino, zijn eigen "Elton John Eyewear." Archiefveilingen (Sotheby's 1988, 2006) oogsten miljoenen voor AIDS Foundation. Mode = filantropie.

4. Visueel merk = commerciële raketbrandstof

Directe herkenning. "Die met de bril." Op een bezette 70's markt (Bowie, Bolan, Ferry, Jagger), droeg visuele distinctiviteit bij aan ticketverkoop, merch, magazinekaften. Het merk was het businessmodel.

5. Eclectische inspiratiebron

Historisch (Lodewijk XIV, Napoleonisch), cultureel (Afrikaanse kralen, Japanse kimono), pop-art (Warhol, Lichtenstein), camp (drag, queer ballroom). Hij samplede mode zoals hij genres samplede – omnivoor.

Evolutie

1970's: Maximalistische glam. 1980's: Machtspakken + outrager bril. 1990's–2000's: Gesofisticeerde elegantie + handtekeningframes. 2010's–afscheidstour: Gucci Alessandro Michele samenwerking (geborduurde jassen, "Love Is the Cure" motieven).

De kleren veranderden. De onvreeszaamheid niet.

Theaterkostuums

Related Categories