In Act 2 van A Midsummer Night's Dream is Titania, Koningin der Feeën, het meest nauw verbonden met de maan.
Ze treedt de act in door haar feeën te bevelen te "dansen" en te "zingen" in het maanlicht, en haar conflict met Oberon draait om een wisselkind – een twist die de natuurlijke orde verstoort, inclusief de invloed van de maan op getijden en seizoenen. De maanbeelden dooraderen haar scènes, symboliserend haar soevereiniteit, veranderlijkheid en verbondenheid met de natuurlijke wereld.