De 1963 Sovjetsche adaptatie van Eugene Onegin, geregisseerd door Marlen Khutsiev, maakte een durf keuze: het casten van non-professionele "echte mensen" in de hoofdrollen, de grens vervaagd tussen documentair en drama.
Hoewel niet getrainde acteurs, worden hun rauwe, naturalistische prestaties wijd geprezen en zijn ze centraal aan de unieke roem van de film.