* Initiële fascinatie: Victor is diep geïntrigeerd door het proces van leven en dood. Hij is gefascineerd door het potentieel om de mysteries van het lichaam te ontrafelen en de mogelijkheid om de levenskracht te beheersen.
* Angst voor het onbekende: Victor ervaart een diep gevoel van angst en vrees wanneer hij nadenkt over het onbekende en de macht die hij uitoefent. Het idee om een lijk weer tot leven te wekken, vervult hem met zowel opwinding als angst.
* Eerbied voor het leven: Zelfs terwijl hij de geheimen van de dood probeert te ontrafelen, toont Victor een gevoel van eerbied voor het leven. Het idee om een lijk weer tot leven te wekken, zelfs in een gecontroleerde omgeving, zou waarschijnlijk een gevoel van ontzag en respect voor de heiligheid van het leven oproepen.
* Verstoord door het verval: Victor wordt afgestoten door het proces van verval. Dit komt duidelijk tot uiting in zijn afkeer van het werken met lijken in zijn laboratorium, en in zijn reactie op het rottende lichaam van zijn wezen.
Daarom zou Frankensteins reactie, wanneer hij een lijk tegenkomt, waarschijnlijk een complexe mix van emoties zijn:
* Initiële nieuwsgierigheid: Hij zou aangetrokken worden om het lijk te onderzoeken, gedreven door zijn verlangen om de mechanismen van leven en dood te begrijpen.
* Angst en ontzag: De aanblik van een levenloos lichaam zou hem zowel beangstigen als ontzag inboezemen, en hem herinneren aan zijn eigen sterfelijkheid en de macht die hij uitoefent.
* Ongemak en afkeer: Het verval en de ontbinding zouden hem waarschijnlijk walgen, wat de kwetsbaarheid van het leven en de onvermijdelijkheid van de dood zou benadrukken.
Uiteindelijk zou Frankensteins reactie op een lijk gedreven worden door zijn eigen interne strijd:zijn verlangen om de mysteries van het leven te begrijpen en zijn angst voor de macht die hij uitoefent. De aanblik van een lijk zou dienen als een voortdurende herinnering aan het delicate evenwicht tussen leven en dood, een evenwicht dat hij door zijn experimenten probeert te verstoren.