Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Opera

Waarom we medelijden hebben met Erik, het Operaphantoon: monstrositeit opgelegd, niet gekozen

Erik (het Phantoon) in Gaston Leroux' 1910 roman en adaptaties roept medelijden op door een convergentie van lijdend, talent, en isolatie. We ontfermen ons over hem omdat zijn monstrositeit opgelegd is (geboorte, verlating), niet gekozen—en zijn geweld voortkomt uit wanhoop, niet sadisme.

1. Lichamelijke misvorming en sociale afwijzing

Geboren met een schedelachtig gezicht, wordt hij verlaten, getoond in freakshows, en leeft in katakomben. Zijn uiterlijk maakt hem een monster voor de samenleving—hoewel zijn ziel schoonheid verlangt.

2. Onbeantwoorde, obsessieve liefde

Hij liefde Christine Daaé zuiver maar bezittelijk. Zij houdt van Raoul. Eriks liefde wordt een gevangenschap voor beiden—hij kan haar autonomie niet accepteren.

3. Radicale isolatie

Geen familie, vrienden, of peers. De Operakelders zijn zijn universum. Hij creëert een surrogaatwereld (spiegel, muziek, Christine) maar blijft volkomen alleen.

4. Verspild genie

Architect, uitvinder, componist, ventriloquist, magiër—zijn briljantie dient alleen geheimen en controle. De samenleving profiteert nooit; hij ontvangt nooit erkenning.

5. Tragische zelfbewustwording

In het romanseinde laat hij Christine los, erkennend: "Ik heb geliefd... Ik sterf van liefde." Hij sterft alleen, verlost alleen door een finale daad van genade.

Waarom medelijden, niet alleen vrees?

Hij is een tragisch figuur—grootheid vervormd door omstandigheden—spiegelend Hugo's Quasimodo of Shelley's Creature. We zien de mens onder het masker—en herkennen hoe gemakkelijk liefde, geweigerd, vernietiging wordt.

Opera

Related Categories