Tien Operazangers Die De Kunstvorm Definieerden: Een Subjectief Pantheon
'Beste' is ondefinieerbaar. Maar deze tien zijn universeel vereerd voor vocale meesterwerk, dramatische waarheid en historische impact. Ieder definieerde hun Fach en tijdperk.
- Maria Callas (1923–1977) – Sopraan. Dramatische intensiteit, vocale kleur, 'La Divina'. Norma, Tosca, Lucia.
- Luciano Pavarotti (1935–2007) – Tenor. 'Koning van de hoge C's', crossover-icoon. Nessun dorma = opera voor de wereld.
- Joan Sutherland (1926–2010) – Koloratuur. Gewendheid, stratosferische hoogtes, bel canto koningin. Lucia, Norma, Semiramide.
- Feodor Chaliapin (1873–1938) – Bas. Vulcanische kracht, speldiepgang. Boris Godunov, Don Quichotte.
- Montserrat Caballé (1933–2018) – Sopraan. Warmte, Verdi/Puccini/Bellini autoriteit. Norma, Lucrezia Borgia.
- Jussi Björling (1911–1960) – Tenor. Lyrische perfectie, Zweedse elegantie. Parelvissers, Boheme.
- Enrico Caruso (1873–1921) – Tenor. Eerste opnamesuperster, gouden stem. Pagliacci, Rigoletto.
- Renata Tebaldi (1922–2004) – Sopraan. 'Stem van een engel', Verdi/Puccini. Tosca, Butterfly.
- Elisabeth Schwarzkopf (1915–2006) – Sopraan. Mozart/Strauss verfijning, legato meesterwerk. Fiordiligi, Marschallin.
- Plácido Domingo (geb. 1941) – Tenor/Basbariton/Dirigent. Vielseitigkeit, longévité, 150+ rollen. Otello, Carmen, Simon Boccanegra.
Grootheid Is Meervoudig
Geen enkele 'grootste'. Elke zanger verruimde wat de stem kon betekenen. Het pantheon groeit; deze tien zijn zijn fundament.