Grieks theater was een burgerlijk-religieuze gebeurtenis, geen commerciële entertainment. De productieapparatuur:
Openluchtamphitheaters gehakt in heuvels (bijv. Theater van Dionysus, Epidaurus). Toneel (orchestra) onderaan; getrapte steenzetels (theatron) voor 12.000–15.000. De skene (scènegebouw) voorzag achtergrond en opslag.
Alle mannelijke burgers. Maskers (lijn, kurk, hout) versterkten stem, fixeren karaktertype, toestaan rolverdubbeling. Kostuums (roben, padding, phallussen voor komedie) signaleren status, geslacht, leeftijd.
12–15 mannen zingend/dansend in unisono. Functies: commentaar, emotionele reflectie, expositie, ideaal toeschouwer. Het koor is de gemeenschapsstem.
Aulos (dubbele rietpijpen), lier, slagwerk. Gecomponeerd voor chorale oden, entrances, emotionele underscoring.
Overdag, buiten, multi-stuk festivals (Stadsdionysia). Publiek at, dronk, juichte, floot, stemde. Rechters toevoegen prijzen. Theater was democratie in actie — burgers oordelend over verhalen over burgerschap.
Grieks theater fuseerde kunst, ritueel en politiek. Wij erven zijn vormen; zij leefden zijn functie.