Sophocles opent Oedipus Rex met een suppliant priester die Oedipus spreekt namens pestgeplaagde Theben (regels 1–57). Deze toespraak is geen expositie – het is het DNA van het stuk.
De priester catalogiseert lijding: vernielde gewassen, doodgeborenen, de "vuurige god van koorts" die de stad decimeren. Het publiek betrapt in medias res, burgelijke catastrofe al gaande.
Verwijzingen naar altaren, orakels, goddelijke toorn vestigen de wereldbeeld: menselijk lijden als kosmische wanorde die ritueel remedie vereist.
De priester roept Oedipus' Sphinx-overwinning aan, hem noemd de "zekerste sterfeling" hoop van de stad. Het publiek weet: hij is de bron van de besmetting. Dramatische ironie is in de eerste scène ingebakken.
Levendige beelden – "kinderen dood in de schoot," "leven op leven gaat neer" – genereren mededogen voor Theben, de inzet verhogend voor het onderzoek.
Thebens val van voorspoed tot ruïne spiegelt Oedipus' traject van koning tot balling. De priester's toespraak anticipeert de peripeteia in miniatuur.
Vijf functies in 57 regels. De priester zet niet de scène; hij zet de val.