Anne Finchs gedicht A Nocturnal Reverie noemt geen specifiek landgoed of graafschap, maar de beeldvorming construert een precieze, immersieve setting:
Nacht. "The moon's soft beams," "the stars," "the silence" — het gedicht ontvouwt zich in diepe nachtelijke stilte.
Buiten, waarschijnlijk een tuin of parklandschap. Bewijs:
Rustig, vredig, contemplatief. Geen stemmen, geen kunstlicht, geen haast. De spreker is alleen (of met een stille metgezel), vrij om de natuurlijke "zoete onorde" te observeren en te reflecteren op de parallelle rust van de geest.
Finch (Gravin van Winchilsea) schreef vanuit haar ervaring op Eastwell Park, Kent — haar man's landgoed. Maar ze universaliseert de setting. Het gedicht gaat niet over Eastwell; het gaat over elke plek waar de nacht de geest toestaat om maatschappelijke ruis te ontvluchten en te communeren met de natuur.
De setting is een psychologische ruimte zoveel als een fysieke – een terugtrekking in de "reverie" die de titel belooft.