Wetenschap en kunst zijn uniek gerelateerd, hoewel de relatie het meest duidelijk is in de biologische wetenschappen en wiskunde. Chemie is echter de wetenschap die bijna elk artistiek proces mogelijk maakt. Van fotografie, tot verfmengen, tot het kiezen van welk papier te gebruiken, doorweeft chemie de kunst en maakt het mogelijk.
Iedereen die iets weet over traditionele fotografie weet dat het fotografische proces chemisch is. Fotopapier is speciaal gemaakt met een coating van chemicaliën. In tegenstelling tot normaal papier, ontbindt het niet in vloeibare chemische bakken, en kan "bevlekkd" worden met het beeld op film door er licht op te laten schijnen, wat een chemische reactie in het papier veroorzaakt. Naarmate de film op het papier belicht is, wordt het fotografische papier door een aantal vloeibare chemicaliën gehaald, elk met zijn eigen gebruik. Eentje begint het beeld te ontwikkelen (of in zwart-wit of in kleur), een andere tint het (voeg schaduwkleuren toe zoals sepia) en nog een andere stopt het ontwikkelingsproces. Ten slotte wordt het papier in een bak met constant bewegend water gelegd, om de chemicaliën van het proces af te wassen voordat het opgehangen wordt om te drogen.
Elk type verf is een mengsel van verschillende typen chemicaliën. Olieverven, bijvoorbeeld, worden gemaakt door te beginnen met een mineraal als pigment en het toe te voegen aan een binder of dragermiddel zoals lijnzaadolie, gom arabicum of bijenwas en een oplosmiddel of verdunner om de verf in vloeibare vorm te houden. Het oplosmiddel verdampt bij contact met zuurstof, achterlatend het pigment en de binder. De achtergebleven moleculen hercombineren om een harde, gekleurde afwerking te achterlaten. Een kunstenaar die zijn verven zelf mengt vanaf nul, moet een ander "recept" leren voor elk type verf en soms voor elke kleur.
Terwijl veel mensen aan marmeren standbeelden denken als ze aan beeldhouwwerk denken, is de realiteit dat je de resultaten van beeldhouwwerk overal om je heen vindt. Van kinderspeelgoed tot meubels, gaan de meeste gegoten objecten door een proces genaamd injectiegieten, wat een vergelijkbaar proces is met dat wat veel kunstenaars gebruiken om beeldhouwwerken te creëren. In dit proces maakt de kunstenaar een origineel beeldhouwwerk, meestal van klei of gips. Het wordt vervolgens bedekt met een verscheidenheid aan chemische en wascoatings om een exacte replica te maken, die vervolgens van het origineel verwijderd wordt. Materiaal wordt dan in de vorm gegoten om een kopie te maken. Dit materiaal is vaak een zorgvuldig afgemeten mengsel van vloeibare kunststoffen gekozen voor specifieke eigenschappen (sterkte, duurzaamheid, kleur, textuur) of het kan ook gemaakt worden uit vloeibaar metaal, steen of mineralen. Sommige kunstenaars mengen specifiek metalen om een chemische reactie te creëren die resulteert in verschillende kleuren, texturen of sterktes.
Hoewel niet noodzakelijk gedaan door kunstenaars, is kunstrestauratie nog een andere belangrijke manier waarop chemie in kunst gebruikt wordt. Een conservatiewetenschapper is gespecialiseerd in het repareren van beschadigde kunst. Deze chemici kunnen uitvinden welke materialen gebruikt zijn om het stuk te maken, en hoe en waarom het afgebroken is. Conservatoren verwijderen oude vernish van schilderijen, schonen het kunstwerk en maken eventuele reparaties, en brengen vervolgens een synthetische hars aan die stabieler is dan natuurlijke stoffen. Deze chemische verbinding blijft glanzend en geelt of krakeelt niet met de leeftijd.