Bontjassen hebben geen enkele uitvinder. Tienduizenden jaren lang steunden mensen in Arctische en sub-Arctische regio's—Siberië, Scandinavië, noordelijk Noord-Amerika—op dierenpelzen voor overleving. Inheemse volken ontwikkelde gesofisticeerde looi-, schraap-, en naaitechnieken om kleding te creëren die ademde, vocht afstootte, en warmte vasthield in -40°C omstandigheden.
In middeleeuws Europa ging bont over van noodzaak tot luxe. Suntuariële wetten beperkten de fijnste bonten—ermijn, zobel, miniver—tot koninklijk huis en hoge adel. Een zobel-gevoerde mantel was een draagbaar fortuin; bont werd een zichtbaar grootboek van rijkdom en rang.
De georganiseerde industrie ontstond in de 16e–18e eeuw:
Dierenwelzijnsbezorgdheden, milieu-impact, en verschuivende esthetiek hebben hoogwaardige faux fur en plantaardige alternatief gedreven. Grote modehuizen (Gucci, Versace, Prada) zijn bontvrij gegaan. Toch blijven bonts oorsprong geworteld in praktische uitvinding—de mensheid eerste high-performance isolatie, niet geïngenieerd door labs maar door overleving.