Etsen en graveren zijn beide methoden om lijnen in een hard oppervlak te snijden, zoals metaal. Het primaire verschil is dat graveren een fysiek proces is en etsen een chemisch proces. Een graveerder gebruikt scherpe gereedschappen om lijnen direct in een oppervlak te snijden, terwijl een etser lijnen in een oppervlak 'brandt' met zuur.
Handgraveren, een methode om metaal te versieren met tekst en beelden, is een oude kunst. Eeuwenlang hebben handgraveerders scherpe metalen gereedschappen gebruikt om direct op juwelen, wapens, zilverwerk en andere items te tekenen; de inscripties die men vaak op de binnenkant van trouwringen ziet, zijn een bekend voorbeeld. Drukgraveren dateert uit de midden-1400s, en was de dominante methode van artistieke druk tot het in de vroege 17e eeuw werd vervangen door etsen. Het vereist aanzienlijke kracht en vaardigheid om furrows in metalen platen te snijden; omdat etsen veel minder inspanning vereist, schakelden veel kunstenaars over naar dat medium toen het breed beschikbaar werd. Toch bleef drukgraveren een gangbare commerciële methode om kunstwerken te reproduceren tot de opkomst van fotografie.
In de eenvoudigste vorm van etsen bedekt de kunstenaar een koperen of staalplaat met een laag was en krabbelt vervolgens een ontwerp door de was met etsgereedschappen. Wanneer het ontwerp klaar is, dompelt de kunstenaar de plaat in een zuurbad, dat elk blootgesteld metaal opeteet. Hetzelfde basisprincipe geldt voor andere vormen van etsen. Bij glasetsen bijvoorbeeld brengen kunstenaars zuurbestendige ontwerpen op glas aan en brengen ze een hydrofluorzoplossing aan. De zuur aanvalt het onbeschermde glas, wat het een gematigd uiterlijk geeft dat het geetste ontwerp onthult. Hobbyisten gebruiken een heel vergelijkbaar proces om elektronische printplaten te maken.
Etsen en graveren zijn beide vormen van diepdruk (intaglio), gedefinieerd door het snijden van lijnen in een vlak oppervlak. Hoewel de methode om deze lijnen te produceren verschilt, is het drukproces identiek. De plaat wordt geinkt en schoongewreven, waardoor inkt alleen in de geetste of gegraveerde lijnen blijft. De plaat wordt vervolgens tegen een vel papier geperst om het geinkte beeld over te dragen. Hoe dieper de lijn, hoe meer inkt het vasthoudt en hoe donkerder het print. Etsingen en graveringen printen allebei in spiegelbeeld, dus de kunstenaar moet het beeld in spiegelbeeld tekenen bij het werken met deze media.
Omdat graveren een zeer harde, dunne lijn creëert, neigen gegraveerde prints naar scherpe randen en scherpe details die de meeste andere drukmethoden niet kunnen bereiken. Om die reden is graveren een ideale methode voor het printen van valuta. Etsen, in tegenstelling, produceert een vager lijn; dit gebeurt omdat de zuur lateraal onder de was brandt, wat een bredere en ruwere lijn creëert dan de kunstenaar oorspronkelijk tekende. Ook, omdat de kunstenaar niet zoveel kracht hoeft uit te oefenen op een etsplaat, neigen etsingen naar een zachtere, meer vloeiende lijn die dichter bij vrijhandtekenen ligt. Fijn kunstenaars - historisch en modern - combineren vaak etsen en graveren in een enkel kunstwerk, wat een breder scala aan visuele effecten produceert.