De Romeinen waren superieure ingenieurs en militaire strategen, maar beschikten niet over een eigen artistieke stijl. Romeinse kunstvormen werden grotendeels ontleend aan de klassieke Griekse kunst. Ze adopteerden ook kunstelementen uit veroverde gebieden als Perzië en Egypte. Toch heeft Romeinse kunst, voornamelijk uitgevoerd op frescoplasten muurschilderingen, een interessante geschiedenis. Deze is verdeeld in vier periodes met vier duidelijke stijlen.
Rijke Romeinen wilden de marmeren muren en kolommen nabootsen die ze in Griekse paleizen en tempels zagen. Ze opdrachtten schilders om hun gewone kalkmuren te bedekken met geschilderde namaakmarmer in levendige kleuren en patronen. Zo omgaf ze zich met een gesimuleerde versie van de weelde van de Griekse adel.
Deze stijl was een vroege vorm van het Franse trompe l'oeil, een techniek waarbij muren met schaduw en diepteperspectief worden geschilderd om de illusie van diepte te creëren. Romeinen lieten hele muren bedekken met namaakdeuren, tuinscènes en landschappen, waardoor hun huizen groter leken dan ze waren.
Deze stijl samenviel met de regeerperiode van keizer Augustus, die de illusies van de vorige stijl verwierp ten gunste van grote decoraties. Muren werden in één kleur geschilderd: wit, rood of zwart. Namaakmarmerkolommen werden vervangen door echte, versierde kandelaars van vloer tot plafond. Gestileerde, artificiële landschappen en scènes van Romeinse keizers en goden werden kleinere accenten, vergelijkbaar met moderne muurbehangen.
Deze stijl combineerde elementen van de drie vorige stijlen, wat resulteerde in de meest gedetailleerde muurschilderingen. Bijvoorbeeld: geschilderde ramen die in de tweede stijl uitkeken op een namaaktuintje, keken nu uit op Romeinse goden en godinnen die in het bos froolikten. Een groot aantal van deze late Romeinse muurschilderingen bewaarden zich voor archeologen na de uitbarsting van de Vesuvius in 79 n.Chr., die Pompeji en omgeving onder lava begroef.